Perspectieven op de pandemie - Dr John Ioannidis (update 17-04-20) - Episode 4

opgenomen op: 17-04-2020

datum publicatie: 20-04-2020 
vertaling: 09-05-2020

- Dr. Ioannidis, toen we met u spraken op 23 maart zei u dat we meer data nodig hadden voordat we konden vaststellen wat er gebeurde. Sindsdien bent u druk geweest met het verzamelen van die data en publiceerde u drie studies. Laten we beginnen met de laatste die u 'Covid 19 antilichaam seroprevalentie in Santa Clara County Californië' noemde. Wat was het doel van die studie en wat ontdekte u? 

Deze studie was erop gericht om een schatting te genereren van hoeveel mensen in Santa Clara Country geïnfecteerd zijn met het virus en de manier om dat uit te vinden is om te proberen te zien of ze antilichamen hebben ontwikkeld voor SARS-Cov-2. Dus we hadden een steekproef van inwoners van Santa Clara County, geëvalueerd voor de aanwezigheid van antilichamen, en de steekproef bestond uit 3.300 mensen die zich lieten testen. We schatten dat, gebaseerd op wat we zagen, tussen 2.5 en 4.2 procent van de populatie van de provincie antilichamen heeft, wat een indicatie is dat ze een tijd geleden geïnfecteerd zijn met het virus.

Wat zijn uw conclusies gebaseerd op uw studie?

Als we de aantallen vergelijken waarvan we geschat hadden dat die geïnfecteerd waren, die varieerden van 48.000 tot 81.000 versus het aantal gedocumenteerde gevallen dat zou corresponderen met hetzelfde tijdshorizon rond 1 april, toen we 956 gedocumenteerde gevallen hadden in Santa Clara County, dan realiseren we ons dat het aantal geïnfecteerde mensen ergens tussen de 50 tot 85 keer meer is vergeleken met wat we dachten, vergeleken met wat gedocumenteerd was.

Dat betekent meteen dat de infection fatality rate, de kans om dood te gaan, de waarschijnlijkheid om te sterven als je geïnfecteerd bent, afneemt met 50 tot 80 keer, want de noemer in de calculatie wordt 50 tot 85 keer groter. Als je met deze aantallen rekening houdt, suggereren ze dat de infection fatality rate voor dit nieuwe coronavirus waarschijnlijk in dezelfde marge zit als seizoensgriep. Er is uiteraard een beetje onzekerheid over het exacte aantal maar het is duidelijk heel verschillend vergeleken met de oorspronkelijke gedachten of speculaties of voorlopige data die een veel hogere infection fatality rate suggereerden.

- Kunt u zich een manier voorstellen om de doden vast te stellen die veroorzaakt worden door deze lockdown, in doden door wanhoop, zelfdoding, de na-effecten van het verlies van werk, is er een epidemiologische manier om de verwoesting te berekenen die bewerkstelligd is door de lockdown?

Ik denk dat de verwoesting extreem kan zijn en het kan veel erger zijn dan alles dat het coronavirus kan doen. Ik moet dat statement onderbouwen met het feit dat we dit nog nooit eerder hebben gezien. Dus we moeten extrapoleren vanuit kennis van eerdere economische crises en economische ineenstortingen, die toch anders waren. We hebben nog nooit zo'n acute ineenstorting gezien, we hebben nog nooit zo'n reeks van 'perfecte storm' omstandigheden gezien. Op sommige manieren kan het ook betekenen dat we misschien wat optimistischer moeten zijn, bijvoorbeeld als dit om de één of andere reden weg gaat. Laten we zeggen vanwege seizoensgebondenheid of het virus verdwijnt plotseling, hetgeen natuurlijk een erg optimistisch scenario is. En dan vergeet iedereen het gewoon en gaat terug aan het werk en doen gewoon wat ze ook gewend waren te doen, dan zou men kunnen stellen dat de schade niet zo ernstig zal zijn. 

Echter, als je je realiseert dat dit geen scenario is dat zo gemakkelijk is voor te stellen, zelfs wanneer alle data doorgaans optimistisch zijn, zelfs als de gevallen beginnen te dalen, is de gehele samenleving door een fase van shock gegaan. Het is heel moeilijk om mensen te overtuigen om weer te gaan doen wat ze voorheen deden, ze zullen terecht bang zijn dus ze zullen veel dingen vermijden. En het zal wat tijd duren voordat het weer normaal is, zelfs wanneer het virus op de één of andere manier 'verdwijnt'. Er zijn gegevens over eerdere economische crises die ons een hint kunnen geven over de omvang van de impact. We weten bijvoorbeeld dat zelfdodingen met 1 procent stijgen bij elke 1 procent toename in werkloosheid. En zoals je weet, waar we het nu over hebben is ongeveer 25 miljoen verwachte werklozen in dit land, en waarschijnlijk raken er bijna tien keer zoveel wereldwijd werkloos. En het aantal is snel aan het toenemen terwijl we het er nu over hebben. We weten dat er grote problemen zijn met andere problemen van veelvoorkomende ziekten zoals kanker en hartaanvallen. Ze kunnen stijgen of eigenlijk zijn de grafieken voor veel van deze condities omgekeerd, ze zijn niet op dezelfde helling aan het afnemen of eigenlijk nemen ze toe in situaties van crisis. Minder mensen zullen doodgaan vanwege auto-ongelukken, maar is dat echt iets om trots op te zijn? En dan zijn er andere problemen, er zijn al die geestelijke gezondheidscrises, er is kindermishandeling, er is huiselijk geweld, we zien al aanwijzingen dat deze problemen aan het escaleren zijn. Geweld in het algemeen; we zien dat wapenverkopen aan het toenemen zijn. En ik maak me echt zorgen over mensen die in de lockdown zitten en wanhopig zijn en hun banen verliezen en zich compleet verdwaald voelen in een wereld waarvan ze niet kunnen begrijpen hoe het aan het ontwikkelen is en waarom dat zo is.

Het is erg, erg ingewikkeld, om de gevolgen te doorgronden van wat er aan de hand is en wat we aan het doen zijn. Maar ik ben erg bezorgd dat, tenzij we erin slagen om een levensvatbaar plan te hebben om de lockdown te verlaten evenals het opsluiten in de huizen, en onze wereld te heropenen, de consequenties veel slechter zullen zijn dan die van het coronavirus. Onze data suggereert dat Covid-19 een infection fatality rate heeft dat in dezelfde marge zit als seizoensgriep. Het suggereert dat - ook al is dit een heel serieus probleem - we niet bang zouden moeten zijn. Het suggereert dat we voldoende redenen hebben voor optimisme over de mogelijkheid van het eventueel heropenen van onze samenleving en ons leven terugwinnen.

Eerder vroeger dan later, hoop ik...

Eerder vroeger dan later, met volledige controle en een data-gedreven benadering.

Ik geloof dat het uw meest recente studie is dat gaat over nosocomiale infectie. Kunt u ons vertellen wat dat is en hoe het zou kunnen worden vernietigd?

Een nosocomiale infectie is een infectie die optreedt in het ziekenhuis. Het is waarschijnlijk een mechanisme dat heeft bijgedragen aan het substantiële aantal doden met het coronavirus, met Covid-19, dat we hebben gezien in sommige epicentra van de pandemie zoals sommige steden in Italië, sommige in Spanje, en meerdere locaties in de V.S. Vooral New York City en het grootstedelijk gebied van New York.

Als je bedenkt dat Covid-19 vrijwel dezelfde infection fatality rate heeft als laten we zeggen seizoensgriep, dan zou je onmiddellijk aandragen: Goed, zien we echt dit type ramp zoals we hebben gezien in deze bepaalde steden met seizoensgriep? En het antwoord is dat zelfs met seizoensgriep we af en toe sommige excessen zien op specifieke locaties, het is niet dat alle locaties hetzelfde worden geraakt. We zien wel dat ziekenhuizen af en toe crashen, vooral ziekenhuizen die de neiging hebben op volle capaciteit te draaien en die hoge aantallen van vatbare bevolkingsgroepen hebben, zoals ouderen in het geval van Italië of kansarme bevolkingsgroepen zoals in het geval van Queens en andere locaties in New York City. We zien dat, maar we zien niet die extreme concentratie die we gezien hebben met Covid-19. Als je de V.S.-data vanaf nu neemt, zijn meer dan 50 procent van de V.S.-doden verzameld in een zeer smalle strook van het land. New York City, Long Island en New Yersey hebben het leeuwenaandeel van de sterfgevallen, en als je kijkt naar Italië is het hetzelfde. Drie steden, drie regio's, die geen grote bevolking hebben, zijn goed voor ongeveer een kwart van alle doden die geregistreerd zijn daar. 
Het gemeenschappelijke mechanisme lijkt te zijn dat we op al deze locaties enorme rampen hadden omdat we geen vaccin hebben voor het coronavirus. In contrast met de griep waar medisch personeel voor gevaccineerd kan worden en daardoor krijgen we niet zoveel nosocomiale griep te zien, griep dat zich verspreid binnen het ziekenhuis. Voor het coronavirus hebben we geen vaccin dus ziekenhuizen die erg dichtbij hun capaciteit zitten, zoals Queens bijvoorbeeld, dat neigt een oorlogsgebied te zijn, zelfs in de zomertijd. Als je een heel groot aantal mensen krijgt die naar het ziekenhuis komen met symptomen, verschijnen ze op de Spoedeisende Hulp, wachten om gezien te worden, beginnen elkaar waarschijnlijk te infecteren, en ze kunnen artsen infecteren, verpleegkundigen, personeel. Medisch personeel zal dan andere patiënten infecteren binnen het ziekenhuis, en de ziekenhuizen zijn typisch de plek waar je de meest kwetsbare mensen vindt. Je ziet oudere mensen, je ziet mensen met onderliggende ziekten, je ziet mensen die ziek zijn om andere redenen. We hebben dat gedocumenteerd, zowel in Italië als in Spanje, en waarschijnlijk is er hetzelfde gebeurd in ons land, in de V.S. Deze excessieve doden hadden enorme besmettingen van medisch personeel tot gevolg. We hebben gezien dat in Italië vanaf een week geleden, waarvan ik de laatste onderzochte gegevens heb, we 14.000 mensen aan medisch personeel hadden die besmet waren. In de V.S. lijkt het erop dat we op sommige locaties ook hele hoge aantallen hebben vanwege - zoals ik zei - het feit dat er geen vaccin is voor dit coronavirus zoals het er wel is voor de griep.

Dit betekent dat de strijd op het meest ongeschikte slagveld plaatsvindt. Ziekenhuizen zijn de slechtste plek om de oorlog met Covid-19 te voeren. We hadden ons best moeten doen om mensen weg te houden van de ziekenhuizen als ze symptomen hadden van Covid-19, tenzij ze hele ernstige symptomen hadden en in dat geval hadden ze natuurlijk medische zorg nodig. Ik denk dat we op veel van deze plaatsen helaas we veel mensen naar het ziekenhuis zagen gaan. Waarschijnlijk vanuit een gevoel van angst, dreiging en paniek, en we hadden een zwaar besmette omgeving waardoor ziekenhuisketens van besmettingen ontstonden. En daardoor werden er veel mensen geïnfecteerd die erg vatbaar waren en het erg slecht zouden doen als ze bovenop wat ze al hadden ook een Covid-19 infectie hadden gekregen. We moeten erg voorzichtig zijn, het coronavirus is geen griep. Het is een ander virus, het heeft een andere neiging om zich te verspreiden. Maar het heeft ook het vermogen om ouderen te infecteren, verzwakte mensen, broze mensen, mensen met onderliggende ziekten. En de beste locatie voor het virus om zijn slachtoffers te vinden zijn de ziekenhuizen, zowel de acute hulp als de voorzieningen voor langdurige hulp en verpleeghuizen. En dit is echt waar we enorme besmettingen krijgen en een heel groot aantal doden, dat voorbij gaat aan wat we hebben gezien in de grote meerderheid van de locaties rond de wereld. 

Maar in uw meest recente studie zit denk ik een boodschap aan zorgverleners, wat betreft het sterftecijfer. Kunt u daar iets over zeggen?

Een grote zorg betreffende zorgverleners is dat de vroege gegevens die we hadden suggereerden dat SARS-Cov-2 een hele hoge infection fatality rate had, je herinnert je de eerdere uitspraak van de W.H.O. dat 3.4 procent van de mensen die geïnfecteerd raken dood zal gaan. Je herinnert je de schattingen die geconstrueerd waren in de vroege wiskundige modellen van Imperial College, die suggereerden dat 1 procent of 0.9 procent van de mensen die geïnfecteerd waren dood zouden gaan. En ook erg hoge aantallen ziekenhuisopnames, zelfs onder mensen die niet stierven. Je kunt je voorstellen wat dat betekent voor onze helden die vechten in de frontlinie in ziekenhuizen, artsen, verpleegkundigen en personeel, denkend dat wanneer zij besmet raken ze een kans van 1 op de 30 hebben om dood te gaan. Gebaseerd op wat we nu zien lijkt het erop dat de infection fatality rate veel en veel kleiner is, en in feite suggereert de data uit Italië, die rijper is, dat de infection fatality rate ongeveer 0.3 procent is voor geïnfecteerd personeel. Als je rekening houdt met het feit dat Italië het land is met de oudste of één van de landen is met het oudste medische personeel van de wereld, en je ook rekening houdt met het feit dat een groot aantal van het personeel waarschijnlijk niet getest is en geïnfecteerd moet zijn, omdat we zien dat de meerderheid van de infecties asymptomatisch lijkt te zijn of extreem mild symptomatisch. Als je voor deze factoren corrigeert kom je tot dezelfde schatting, die erg dichtbij de infection fatality rate van griep zit, ook voor medisch personeel. Dit betekent dat we waarschijnlijk een geruststellende boodschap kunnen bieden aan deze helden die dag en nacht vechten onder zeer verschrikkelijke omstandigheden. We kunnen ze in ieder geval verstellen dat het risico voor hen om dood te gaan niet is wat men dacht dat het was. We moeten ook een erg sterke boodschap afgeven dat strenge infectiecontrole en hygiëne-maatregelen in de ziekenhuis-omgeving, zowel voor acute als langdurige zorgfaciliteiten, van het grootste belang is. Ook moeten we de boodschap afgeven dat patiënten die dénken dat ze symptomen van Covid-19 hebben, niet naar het ziekenhuis moeten gaan. Dat is niet echt de plek om naar toe te gaan. Patiënten met andere problemen, serieuze problemen, zijn helaas aan het vermijden om naar het ziekenhuis te gaan en deze mensen zouden naar het ziekenhuis moeten gaan. Maar als iemand milde of zelfs matige symptomen heeft met Covid-19 dan zouden ze niet naar het ziekenhuis moeten gaan. Ik denk dat we ook moeten nadenken over de noodzaak om infecties vast te stellen in de ziekenhuisomgeving, dus bijvoorbeeld algehele screening van medisch personeel. En het gebruik van quarantaine voor mensen van wie is vastgesteld dat ze positief zijn, kan ook helpen om de infectie die misschien verspreid wordt in de ziekenhuisomgeving te elimineren, vooral op overvolle en overbelaste locaties.

O.k., als we even snel door de andere studies heengaan die u hebt gedaan, een andere studie die u eerder deze maand publiceerde luidt: 'Populatie Covid-19 sterfterisico voor niet-oudere individuen in het algemeen en voor niet-oudere individuen zonder onderliggende aandoeningen en pandemische centra.'
Wat bestudeerde u in dit geval en wat hebt u ontdekt?

Deze studie was een inspanning om de evoluerende datareeksen van meerdere landen en meerdere staten in de V.S. samen te voegen. Proberen te begrijpen hoeveel groter het risico is van mensen die onder de 65 jaar oud zijn versus oudere individuen en ook proberen om wat schattingen te krijgen van hun absolute risico om te sterven gedurende de Covid-19 pandemie. Ook probeerden we te kijken of de mensen die geen onderliggende condities hadden waarschijnlijk zouden sterven. Je hebt in de media meerdere verhalen gezien van jonge mensen zonder gezondheidsproblemen die ernstige resultaten kregen en doodgingen en veel van zulke gevallen weerkaatsen en creëren duidelijk een gevoel van horror en paniek. We wilden zien hoe vaak dat is en hoe groot het exacte risico om dood te gaan is voor de verschillende leeftijdsgroepen.

De eerste belangrijke bevinding is dat wanneer je mensen vergelijkt die onder de 65 zijn versus degenen die boven de 65 zijn, er een enorme mate van risico is. Het risico is ongeveer 70 keer groter bij degenen die boven de 65 zijn, of gelijkwaardig 70 keer lager bij degenen die onder de 65 zijn. In acht Europese landen die wij analyseerden. En het risicogradiënt is iets kleiner, ongeveer 15 keer verschil in de V.S. Maar nog steeds een heel groot verschil, je kunt je voorstellen wat het betekent om een 15 keer lager of hoger risico te hebben op de dood.

We zagen ook dat de proportie van mensen die onder de 65 was, in termen van de totale pool van sterfgevallen ergens tussen de 5 en 9 procent bedroeg van alle doden in Europese landen, in een iets hoger percentage variërend van 20 tot 30 procent in sommige staten in de V.S. die zijn begonnen met het verzamelen van bepaalde gegevens toen de pandemie al ouder was. We probeerden ook te schatten wat het absolute risico is als je onder de 65 bent, en we probeerden dat te vergelijken met het risico op overlijden als met je auto een bepaalde afstand rijdt. Hierbij probeerden we te corrigeren voor het aantal dagen dat de pandemie al voortduurt zodat je een schatting per dag krijgt. Op veel plekken zoals Duitsland, zit het risico op overlijden aan het coronavirus totdat we de analyses hadden gedaan op 4 april, in de range van het risico op doodgaan terwijl je van huis naar je werk rijdt of zelfs minder.

Als je onder de 65 bent....

....Als je 65 of onder de 65 bent. Inderdaad.

Met of zonder onderliggende omstandigheden?

Met of zonder onderliggende omstandigheden. In de V.S. waar we een groter aandeel hebben van mensen die iets jonger zijn vergeleken met de Europese landen, is dat risico hoger maar toch zit het niet binnen zo'n bereik dat iemand bang zou moeten zijn om dood te gaan. In het geval van New York zit het natuurlijk niet in de range van van het werk naar huis rijden, het is gelijkwaardig aan het risico van een vrachtwagenchauffeur die elke dag lange diensten heeft, die vele, vele uren rijdt. Maar nog steeds is dat iets dat sommige mensen doen voor hun werk. Dus ik denk dat als je dat perspectief en onze kennis over het feit dat de epidemie nog steeds in ontwikkeling is meeneemt, en we niet zeker kunnen weten of we in de toekomst zelfs hogere pieken zullen halen - al lijkt dat tenminste voor de Europese landen niet het geval - en lijkt het erop dat zelfs in de V.S. in de meeste staten we erg dichtbij de piek zitten, zo niet voorbij de piek, is het risico iets dat beheersbaar moet zijn, in tegenstelling tot de paniek -en horrorverhalen die aan het rondgaan zijn over een onvoorstelbaar risico en een totaal onvoorspelbaar risico om mee om te kunnen gaan.

Er zat een ander aspect aan de studie die we nu bespreken, dat is dat mensen van 65 of onder de 65 zonder onderliggende condities, welk risico hebben...? Het leek erop dat u zei dat het te verwaarlozen was, kunt u het daarover hebben?

Het risico voor mensen die onder de 65 zijn en geen onderliggende condities hebben is extreem, extreem klein. Deze mensen vertegenwoordigen minder dan 1 procent, eigenlijk in veel landen in Europa minder dan 0.5 procent van alle doden die we zien. En in de V.S.-data die we hebben van New York zien we de suggestie dat het iets meer dan 1 procent is maar niet veel. Dus voor iemand die onder de 65 is en geen onderliggende ziektes heeft is het risico compleet verwaarloosbaar. Ik denk dat we moeten kijken of we aanvullende data krijgen en we hebben een wat onduidelijk beeld van de mensen die nog geen diepgaande beoordeling hebben van hun medische dossiers hebben gehad maar het lijkt erop dat deze doden extreem uitzonderlijk zijn. Erg onwaarschijnlijk.

En in een stad als New York is het iets hoger en u zei dat dat zo is omdat er daar een jongere populatie is...of...het spijt me, waarom is het risico hoger in New York?

In New York is het risico substantieel hoger. En dat is waarom ik die analogie gebruikte van een vrachtwagenchauffeur die lange diensten rijdt op dagelijkse basis. We moeten wachten en zien hoe de data over New York City zich zal uitkristalliseren want dat is echt een uitschieter vergeleken met elke andere plek in het land en zelfs met elke andere plek in de wereld. We hebben duidelijk een erg hoog sterfte-aantal in New York City. Wat precies moet meetellen als een Covid-19 dode is een omstreden kwestie. Bijvoorbeeld in de laatste paar dagen hebben we een heel groot aantal gezien van waarschijnlijke Covid-19 doden die aan de cijfers werden toegevoegd, en dit zijn sterfgevallen waarbij we de aanwezigheid van het virus niet met laboratoriumtests hebben aangetoond. Dus ze zijn behoorlijk voorbarig als het gaat over of dit doden zijn die veroorzaakt zijn door Covid-19, Covid-19 was aanwezig maar niet echt een hoofdrolspeler bij het overlijden van de patiënt dus ik denk dat we moeten wachten en wat uitgekristralliseerde data zien van wat exact de bijdrage is geweest van het virus bij de verschillende sterftegevallen die we geregistreerd hebben. In Italië waar we wat meer uitgekristalliseerde gegevens hebben, zien we dat bijna 99 procent van de mensen onderliggende ziektes hebben, eigenlijk in de meeste gevallen meerdere onderliggende ziekten en onderliggende oorzaken die ook tot sterfte hebben kunnen leiden. In de V.S. lijkt dat minder te zijn, maar we hebben meer diepgaande analyses nodig van wat exact tot sterfte leidt bij deze mensen en hoe dat gebeurt. 

– Ik wil graag terug komen op de toevoeging van 4000 doden in New York City en de CDC-richtlijn om Covid-19 aan te nemen bij bepaalde sterfgevallen, bij vele sterfgevallen. Als u voor ons het stuk dat u publiceerde in de Journal of the American Medical Associoation betreffende Italië kunt schetsen?

Kunt u ons uitleggen wat de essentie daarvan was?

De data in Italië suggereert dat het erg moeilijk is onderscheid te maken tussen doden dóór SARS- Cov-2 en doden mét SARS-Cov-2. Omdat we bijna 99 procent aan mensen hadden die stierven met andere oorzaken die mogelijk hebben bijgedragen aan hun ondergang, is het erg moeilijk om dat los van elkaar te zien en te zeggen dat deze mensen specifiek zijn overleden omdat ze geïnfecteerd waren. Het lijkt er erg op dat veel van hen hoe dan ook waren gestorven, als het niet meteen was dan binnen een erg korte tijdsperiode vanwege de andere doodsoorzaken die ze hadden. 
Ik denk dat dit een doorlopend debat is en ik denk dat we dat moeten uitzoeken, niet alleen voor Italië maar voor elk ander land. Landen gebruiken zeer verschillende systemen voor het rapporteren van sterfgevallen en we weten niet alleen van het Covid-19-tijdperk maar ook vanuit het verleden dat het invullen van overlijdensakten erg lastig kan zijn. We weten dat overlijdensakten vaak erg onnauwkeurig zijn en wanneer je een omgeving creëert waarin mensen geloven dat dit de meest belangrijke doodsoorzaak is op het moment, dan kunnen ze er onbewust de voorkeur aan geven om Covid-19 op te sommen als belangrijke doodsoorzaak in de overlijdensakte. Ook al levert het misschien een minder belangrijke bijdrage of is het een onschuldige omstander in sommige gevallen. Dit is erg moeilijk om te vertellen op het moment want zoals je je realiseert is de strijd nog steeds gaande maar op een zeker punt moeten we teruggaan en erg voorzichtig nagaan en proberen te begrijpen wat het virus exact doet bij al deze mensen. Als we dat doen zullen we ook in staat zijn om te schatten hoeveel levensjaren er echt verloren zijn gegaan, want het is niet gewoon een sterfte-aantal, het is het aantal van verloren persoonsjaren dat het meest belangrijk is. Als je iemand hebt die jong en gezond is, en geen ander probleem heeft, en die sterft plotseling terwijl hij in de twintig is, dan is dat een erg groot aantal verloren persoonsjaren vergeleken met iemand die erg oud is en meerdere redenen heeft om dood te kunnen gaan en al stervende is door iets anders. En toevallig vind je een positieve PCR-test voor SARS-Cov-2 in een neusuitstrijkje. Maar het aantal verloren persoonsjaren is erg gering en je weet niet eens zeker of SARS-Cov-2 werkelijk substantieel heeft bijgedragen aan hun dood.

- Even terzijde, u noemde de PCR-test, we hebben recent gezien dat de uitvinder van de PCR-test die nu is overleden gezegd heeft dat het nooit gebruikt zou moeten worden voor het testen van infectueuze ziekten.

Weet u dat hij dat gezegd heeft en wat is uw positie ten opzichte van de PCR-test als een nauwkeurige gids terwijl het, zoals u weet, maar een paar kleine stukjes genetisch materiaal lijkt te vinden, in tegenstelling tot een antilichaamtest. Wat zijn de verschillen?

Ik denk dat alle testen voor -en nadelen hebben. PCR was een grote doorbraak voor de medische wetenschap, het stelde ons in staat om andere dingen te detecteren, inclusief infectie-pathogenen als die aanwezig waren, als hun genoom in zeer, zeer kleine hoeveelheden aanwezig was. Zoals je je realiseert creëert dat ook een situatie waarin je mogelijk iets kunt detecteren dat geen klinische betekenis heeft. Het is zoals je weet zeer, zeer goed bij het achterhalen van dingen maar dan moet je je afvragen: doet het er echt toe voor wat ik zie in termen van het klinische verloop. In veel gevallen is het beeld zeer eenduidig; je hebt een duidelijk syndroom van luchtwegfalen en iemand die geen probleem had en het is acuut gebeurd, en je krijgt een positieve PCR en je ziet geen positieve test voor andere virussen of met andere oorzaken, dan denk ik dat dat een erg duidelijk beeld is. Maar in veel andere gevallen wordt het veel zwakker als diagnose. Ik denk dat PCR een geweldig hulpmiddel is, op voorwaarde dat we weten wat het betekent en hoe het geïnterpreteerd moet worden. Een ander nadeel is dat wat we opsporen fragmenten van een virus zijn en niet noodzakelijk besmettelijke virussen. Dus het betekent niet dat iemand die een positieve PCR-test heeft op hetzelfde moment ook besmettelijk is. Dat is niet per se het geval. Antilichamen zijn een ander verhaal. De techniek om antilichamen op te sporen is ontwikkeld over een langere periode vergeleken met PCR. We hebben nu vele, vele tientallen jaren de mogelijkheid gehad om antilichamen te meten en ze geven ons een antwoord op een andere vraag, ze geven ons een antwoord op de vraag: heb je enig bewijs dat je een immuunrespons hebt gehad voor het virus of voor met wat dan ook je besmet bent. Problemen met antilichamen gaan over het feit dat ze erg zorgvuldig gevalideerd moeten worden, dus je moet een heel goed idee hebben van hoe gevoelig ze zijn, wat wil zeggen bij hoeveel besmette mensen ze in staat zijn om antilichamen te ontdekken en hoe specifiek ze zijn, wat wil zeggen dat iemand mogelijk een vals-positieve test heeft, en je denkt dat ze antilichamen hebben maar eigenlijk hebben ze die niet. En er zijn vele redenen waarom dat zou kunnen gebeuren als de antilichaamtest niet erg nauwkeurig is ontworpen, kan deze een zekere kruisreactiviteit vertonen met sommige andere virussen, bijvoorbeeld enkele oude coronavirussen die in het verleden rondgingen. Dit is waarom zowel PCR als ook andere antilichaamtesten erg zorgvuldig gevalideerd moeten worden, we moeten ze vergelijken met monsters waarvan we zeker weten dat ze corresponderen met mensen die besmet zijn. En we moeten ze ook erg zorgvuldig testen met monsters waarvan we zeker weten dat ze geen SARS-Cov-2 bevatten, er zijn bijvoorbeeld monsters die drie of vier jaar geleden zijn verzameld en SARS-Cov-2 bestond niet in die tijd. Dit is zo ongeveer wat we in onze studie hebben gedaan. We hebben de antilichaamtest die we gebruikten heel zorgvuldig gevalideerd. En ik denk dat andere antilichaamtesten ook behoorlijk grondig gevalideerd zijn. Je moet rekening houden met hun prestaties, wat we noemen hun gevoeligheid en specificiteit in het genereren van betrouwbare schattingen over wat de resultaten betekenen.

deel 1